مرگ بالینی (ظاهری)- مرگ فیزیولوژیک (حقیقی)
مرگ بالینی : توقف قابل برگشت علائم حیاتی ( نبض، تنفس، فشارخون)
را گویند. در این مرحله، آسیب های وارده قابل برگشت بوده و فرد به ظاهر مرده
را می توان احیاء نمود.
مرگ فیزیولوژیک : توقف دائم تمام اعمال حیاتی را گویند که در آن به علت
تاخیر درآغاز احیاء ، فقدان اکسیژن رسانی منجر به آسیب های جبران ناپذیر مغز و پس
سایر ارگان ها شده و فرد قابل احیا و برگشت نیست. در واقع کاهش جریان خون و
هیپوکسی بیش از 6-4 دقیقه منجر به مرگ فیزیولوژیک می گردد.
علائم مشترک مرگ بالینی و فیزیولوژیک :
1 - فقدان نبض، تنفس، فشارخون
2 - اختلال سیستم عصبی مرکزی: بی هوشی، بی
حرکتی ، بی حسی، اختلال رفلکس ها
علائم ویژه مرگ بالینی و فیزیولوژیک :
1- حرارت بدن: در مرگ حقیقی، حرارت بدن برابر با دمای محیط و سرد
است ولی در مرگ بالینی حرارت بدن تابع محیط نبوده و گرم است
2- قوام عضلات: در مرگ حقیقی، عضلات سفت شده ولی در مرگ بالینی
عضلات قوام طبیعی دارند.
3- رفلکس مردمک: در مرگ حقیقی، مردمک ها گشاد و در مقابل نور
واکنشی نشان نمی دهند ولی در مرگ بالینی مردمک های در مقابل نور تنگ می شود.